จู่ๆก็คิดถึงเพลงหนึ่งขึ้นมาหลังจากกลับมาจากบ้านเมื่อวาน
เพลงนี้ครับ "ต้นไม้ในบ้านหลังเก่า"

ตอนกลับถึงบ้านเป็นช่วงกลางคืน
ต้นน้ำกับตาวันหลับไปแล้ว
แต่ตอนเช้าแรกที่ตื่นขึ้น
หลานทั้งสองคนเป็นคนมาปลุก มานั่งข้างๆ
เจื้อยแจ้วไปเรื่อย งัวเงียยังไงก็ยิ้มครับ

ตาวันเก่งขึ้นเยอะ สำหรับเด็กสี่ขวบ
สามารถเข้าใจอะไรได้มากขึ้น
ต้นน้ำก็น่าเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม
เด็กๆโตขึ้น แม้ไม่ได้เจอกันในช่วงหนึ่ง

เด็กๆก็เป็นอย่างนี้แหละครับ
ความน่ารักทำให้เราคิดถึงและอยากเล่นด้วย

ผมรู้ว่าคนที่ดูแลเด็กเล็กๆตลอดเวลาจะเหน็ดเหนื่อยขนาดไหน
แต่สำหรับคนที่รักและผูกพันกับหลานๆแล้ว
คงมีแต่ความรักและรอยยิ้ม

สำหรับบ้านที่เติบโต มีเรื่องเปลี่ยนแปลงไปมาก
เมื่อวันที่อาศัยอยู่ เรียน และเดินออกมาใช้ชีวิตข้างนอก
เราเท่านั้นที่รู้ว่า ใครก็ไม่สามารถดูแลและจริงใจต่อเราได้
เท่ากับคนที่คอยประคับประคองเรา คอยเบรคเรา

วันนี้หลานๆกำลังเติบโตขึ้นท่ามกลางสิ่งแวดล้อมเดียวกัน
มันอาจไม่สมบูรณ์ที่สุด แต่ก็เชื่อได้อย่างแน่นอนว่า
ต้นทุนทางความรัก ไม่ได้ขาดพร่องแน่นอน

และหลานทั้งสองก็ทำให้รู้ถึงคุณค่าของคนที่คอยรดน้ำให้เราได้เติบโต